Dywizjon 303 wsławił się najwyższą liczbą zestrzeleń w Bitwie o Anglię (pomimo późnego do niej przystąpienia) oraz znakomitym stosunkiem zwycięstw do strat. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy była taktyka walki powietrznej wyniesiona przez pilotów, z przedwojennych polskich szkół lotniczych. W przeciwieństwie do Anglików, Polacy nie polegali na komunikacji radiowej i technice przechwytywania lecz uważnie obserwowali otoczenie i atakowali w szczególny sposób.

Polacy z reguły krążyli na dużej wysokości i jako pierwsi dostrzegali samoloty wroga, po czym z maksymalną prędkością spadali prosto na nie, co pozwalało zaskoczyć wroga i nadrobić słabsze osiągi własnych maszyn (początkowo Polacy latali na bardzo wytrzymałych ale wolniejszych Hurricane'ach). Pilot pozostawał na kursie dążącym do czołowego zderzenia aż mógł zobaczyć białka oczu niemieckiego pilota. W tym momencie oddawał krótką salwę i gwałtownie skręcał w celu uniknięcia kolizji. Ataki te były tak błyskawiczne że pewien brytyjski oficer który miał sprawdzić czy Polacy nie zawyżają liczby zestrzeleń, nie zdążył podczas potyczki włączyć się do walki, gdyż ilekroć brał na cel jakiś niemiecki samolot, ten zostawał w ułamku sekundy zestrzelony przez nurkującego Polaka.

Zabójcza skuteczność dywizjonu 303 stała się wkrótce sławna, Polaków traktowano jak bohaterów, nie pozwalano płacić w restauracjach , prasa nazywała ich "Aniołami Zemsty". Ten stan rzeczy trwał jednak niedługo. Wraz z włączeniem się USA do wojny i przybycia pierwszych Amerykanów do Wielkiej Brytanii, Polacy odeszli w niepamięć i nie mogli już dłużej liczyć na specjalne względy.

Autor: ~Hawker