Nowy rząd Rzeszy powstał 1 maja 1945 r. na mocy testamentu Hitlera, który popełnił samobójstwo 30 kwietnia. Przekazał on władzę prezydenta Rzeszy i naczelnego dowódcy sił zbrojnych w ręce ministra wojny admirała Karla Dönitza. Rząd funkcjonował od 1 maja do 23 maja 1945 r. za pozwoleniem aliantów, mimo, że w nocy z 8 na 9 maja niemieckie dowództwo podpisało bezwarunkową kapitulację.

Doenitz nie zaprosił do rządu skompromitowanych nazistów z bliskiego otoczenia Hitlera i wybrał głównie osoby nie należące do NSDAP (sam również nie należał). Cała ekipa rządowa liczyła 350 osób,łącznie z sekretarkami, z czego 230 pracowało wcześniej w aparacie bezpieczeństwa. Rząd zainstalował się w w nietkniętym przez wojnę Flensburgu, w dzielnicy Murwick w północnych Niemczech - mieście leżącym w brytyjskiej strefie okupacyjnej.

Doenitz chciał przekonać aliantów zachodnich do wspólnego frontu przeciwko bolszewizmowi ZSRR. W duchu był przekonany, że wcześniej czy później dojdzie do rozwodu między aliantami i że wówczas Niemcy hitlerowskie mogą się przydać Zachodowi w ewentualnym starciu z ZSRR. Kokietowanie Zachodu chwytliwymi hasłami i chęcią współpracy Doenitz liczył, że Niemcy w zostaną potraktowane łagodniej przez aliantów.

Sam Churchill udzielił mu cichego, acz wyraźnego poparcia. Premier sir Winston Churchill świadomy rosnącego zagrożenia ze wchodu, starał się możliwie jak najdłużej utrzymywać możliwość wykorzystania niemieckiego potencjału dla obrony przez atakiem radzieckim. W przemówieniu radiowym pozwolił sobie nazwać admirała Dönitza „desygnowaną głową narodu niemieckiego”, co ten potraktował jako nieformalne uznanie jego przywództwa.

Prasa domagała się od Churchilla likwidacji „groteskowej komedii niemieckiego widma rządowego”. Sam Churchill odpowiadał na te ataki dość wymijająco, co zdradzało, że nie jest przekonany do słuszności całkowitego osłabienia Niemiec.

Sprawę rozwiązał amerykański generał Dweight Eisenhower. Nie rozumiał on dlaczego Dönitzowi i jego grupie tak długo pozwolono kontynuować działalność rządową. Posłał swojego politycznego doradcę, Roberta Murphy’ego, z zapytaniem do Prezydenta Rzeszy, czy jest w stanie udowodnić legitymizację swojej władzy. Amerykaninowi udostępniono jedynie kopię dalekopisu zawierającą nominację przysłaną po śmierci Hitlera przez Martina Bormanna. Taki dowód pozwolił amerykańskiej administracji wojskowej orzec, że ekipa z Flensburga rządzi „prawem kaduka”, czyli nielegalnie uzurpuje sobie władzę zwierzchnią. Natychmiast Eisenhower nakazał aresztować niemiecką ekipę rządzącą.

Rząd przestał istnieć 23 maja 1945 r. Ostateczny koniec prezydentury Dönitza oraz gabinetu von Krosigka nastąpił 5 czerwca 1945 roku, gdy władzę w Niemczech przejęła formalnie Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec.