Dotąd badacze sądzili, że ślimaki z gatunku Elysia chlorotica żyją w bliskiej komitywie z fotosyntetyzującym glonem. Tymczasem ślimak ten kradnie chloroplasty od swojej ulubionej algi - Vaucheria litorea - którą żywi się przez pierwsze 2 miesiące swojego życia.

Chloroplasty u roślin zawierają zielone barwniki - chlorofile, pochłaniające światło potrzebne do fotosyntezy, a więc są małymi fabrykami pokarmu dla rośliny. Sprytny ślimak przejmuje chloroplasty od swojego żywiciela i "instaluje" je wzdłuż swojego układu pokarmowego. Po tym czasie ślimak potrzebuje jedynie wody i promieni słonecznych, by utrzymać się przy życiu.

Teoretycznie fotosynteza w takim przypadku nie jest możliwa, bowiem do jej przeprowadzenia potrzeba białek produkowanych przez około 2000-3000 genów, a w chloroplastach występuje ich jedynie 10%. W dodatku fotosyntetyzujące organelle powinny się rozpaść na długo przed końcem życia ślimaka.

Tymczasem badanie sekwencji DNA ślimaka wykazało, że oprócz chloroplastów, przejmuje on od rośliny także inne geny odpowiadające za fotosyntezę i wbudowuje je we własne DNA.

Jest to specyficzna forma symbiozy pomiędzy mięczakiem i rośliną, która kończy się z chwilą śmierci gospodarza, gdyż chloroplasty nie są przenoszone na potomstwo ślimaka.

Elysia chlorotica występuje w wodach Atlantyku wzdłuż wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej - od Nowej Szkocji do Florydy.