Po nieudanych pod względem organizacyjnym igrzysk olimpijskich w Paryżu (1900) i Saint Louis (1904), nastroje w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim były pesymistyczne. Szczególnie rozżalony był ojciec idei nowożytnych igrzysk, Pierre de Coubertin. Igrzyska w Paryżu przyćmiło inne ważne wydarzenie - Wystawa Światowa i uroczyste otwarcie niedawno zbudowanej Wieży Eiffla.

Poza tym igrzyskom zaszkodziło rozciągnięcie w czasie - impreza trwała od 14 lipca aż do 28 października. Podobna sytuacja była w St. Louis w 1904 r., kiedy to igrzyska zginęły w jarmarcznym zgiełku międzynarodowych targów handlowych. Rzym, któremu MKOl powierzył zaszczyt przygotowania kolejnych igrzysk w roku 1908, miał kłopoty finansowe.

Tak powstał pomysł "między-igrzysk". Odbyły się one w Atenach w 1906 roku. W zawodach tych wzięli udział sportowcy z 20 krajów, w sumie 877 osób (870 mężczyzn i 7 kobiet). Rywalizowano w 14 konkurencjach. Impreza w Atenach, mimo okrojonego programu sportowego, była udana. Wystartowało w niej wielu bohaterów poprzednich igrzysk z St. Louis i przyszłych w Londynie.

Amerykanie zdominowali konkurencje lekkoatletyczne, wygrywając 11 z 21 przeprowadzonych. Paul Pilgrim wygrał biegi na 400 i 800 m, Martin Sheridan był najlepszy w kuli, Ray Ewry zwyciężył w skokach z miejsca w dal i wzwyż. MKOl nigdy nie nadał imprezie rangi igrzysk, dlatego nazwano ją Letnią Olimpiadą.

Kolejne międzyigrzyska w 1910 r. nie odbyły się.